Mijn hoofd staat niet stil. Alles van de afgelopen weken komt op me af. Alles wat ik anders had willen doen. En ik ben zo in de war. En het enige wat in mij op komt is dat ik wil snijden. 
Ik weet het, dat gaat best wel ver, en ik heb anders geleerd. Maar ik heb bijna alles al geprobeerd. Het houdt al een aantal dagen aan. En ik weet dat het over gaat als ik het doe, dan krijg ik spijt en doe het voorlopig niet meer. Maar dat is niet de manier.
Maar het is niet eerlijk.. Het zou anders moeten zijn. Maar ergens denk ik dat het nooit over zal gaan.
Ik zal altijd de drang houden, zo af en toe, om te gaan snijden. Het zal in extreme gevallen een mogelijke uitlaatklep zijn. Ik denk dat als je eenmaal een snijder bent het nooit echt meer over gaat.
Het kan tijden goed gaan, en je kunt er tijden niet aan denken, maar het komt altijd terug. En dat is niet eerlijk. Maar het is nou eenmaal zo..
Hoe hard ik ook zou wensen dat het niet zo was, dat het over zou gaan… Ik denk gewoon dat ik er gevoelig voor blijf.  

Op dit moment is het allemaal weer even een zooitje. Ik weet het, ik heb het er zelf naar gemaakt. Maar ik vraag me toch wel eens af hoe ik het elke keer weer voor elkaar krijg. 
Ik ben nu alweer een tijdje vrijgezel, en het bevalt me wel. Maar op andere momenten is het wel moeilijk, dat er niemand is die achter je staat, waar je op terug kunt vallen. Dat mis ik ontzettend.
Ik heb een paar weken geleden gehoord dat mijn ex weer een relatie heeft. En ik ben oprecht blij voor hem, maar het was ook wel even slikken. Nou was het echt over, en natuurlijk weet ik dat ik degene ben geweest die een punt heeft gezet achter de relatie. Maar dit was dan echt het eind, hij was weer iemand anders tegen gekomen met wie hij een toekomst op wil bouwen. En dat was wel even raar, ook omdat ik hem niet meer gezien heb sinds het uit is. Dus ja, dat is raar.

Maar dat is niet echt waarom het fucked up is. Ik ben de afgelopen tijd een aantal leuke jongens tegen gekomen. En heb me in het daten gestort. En dat was leuk, en spannend om weer wat op te bouwen met mensen. Maar eigenlijk allemaal hebben ze me teleur gesteld. Ze bleken achteraf allemaal al een relatie te hebben. En dat was gewoon kut. En zeker in het geval van J. een jongen die ik er leuk vind. HIj houdt me aan het lijntje, en ik weet het. Want hij heeft al een vriendin, en hij is voor mij gevallen en ik voor hem. Maar ik kan dagen niks van hem horen, en ik vind dat hij moet kiezen en dat doet hij niet. Dus ik weet dat ik door moet gaan, en dat ik me er niks van aan moet trekken. Dan kan ik zeker beter krijgen. Maar het is wel stom, ik vond hem echt leuk. En dan loopt het zo…

Maar goed, andere dingen lopen dan wel weer goed. Ik heb een ontzettend leuke opdracht voor school. Een externe opdracht, dus vanaf half april ga ik een paar maandjes aan zee wonen:D.
En in mijn huis is het nog steeds heel gezellig, ik heb een ontzettend lief nieuw huisgenootje uit Duitsland. En daar kan ik het heel goed mee vinden. Dus opzich gaat het ook wel goed.

Maar de dingen die niet goed gaan, maken me behoorlijk in de war, en soms weet ik even niet wat ik er mee moet. En dan ga ik wel gewoon door, maar ik weet niet zo goed, wat ik er verder mee moet. Maar we zullen zien wat het wordt.  

2011 is begonnen. En dat is weer een mooi moment om te bloggen. 
Ik heb het idee dat ik 2010 amper mee heb gemaakt, het is allemaal zo snel gegaan.
2010 begon in winterberg samen met mijn vriend, en de zomer heb ik daar met hem doorgebracht.
Maar nu ben ik 2011 weer vrijgezel ingegaan. En dat is toch wel heel raar. Ik had het graag anders gewild, maar het zou niet hebben gewerkt. Het was uiteindelijk stuk gelopen. En ik denk ook wel dat ik een verstandige beslissing heb genomen, maar het blijft wel raar.
En ik mis het nu zeker, nu ik echt alleen een jaar in ga. En ik moet gaan bedenken wat ik wil, en wat ik wil gaan doen.
Ik moet op zoek naar een school in het buitenland om daar een half jaar te gaan studeren.
En ik moet na gaan denken wat ik nou precies wil met mijn leven, wat is het plan met mijn studie, waar wil ik mijzelf in ontwikkelen ook gewoon persoonlijk.
Wat wil ik bereiken op de studentenvereniging en op de bijbelstudie. Wat wil ik met mijn geloof? Welke weg wijst God mij?
Het wordt een jaar vol beslissingen denk ik. Maar ook een jaar waarin ik meer om vrienden wil gaan denken. Meer tijd voor ze vrij maken. Ik wil investeren in relaties. Ik wil leren geduld te hebben en te kijken wat er op mijn pad komt.
Ik wil met mijzelf om leren gaan, en naar mijzelf te leren luisteren.
En ik wil vooral veel blije dingen doen, dingen waar ik blij van wordt. Ik wil mij richten op al het goede en daar aan mee helpen. Maar ook om mensen daar naar toe te leiden.
Daarom hoop ik op een mooi 2011 voor mijzelf maar ook zeker voor jullie.

Liefs,  

Hallo, 

Daar ben ik weer. En met goed nieuws dit keer. Alles kwam goed, alles is goed. 
Het is onvoorstelbaar hoe snel het is gegaan in een paar weken. De uitkomsten zijn wat anders als dat ik had gehoopt. Maar het is ook allemaal zo anders gegaan.

Met mijn vriend heb ik een heel goed gesprek gehad, en toen hebben we besloten dat het zo niet meer ging lukken. Dus ik ben nu al weer 3 weken vrijgezel. En dat blijft nog een beetje raar. Maar het voelt heel goed.
Het is gewoon totaal anders gelopen, we hebben met elkaar gepraat, en als je het heel rationeel bekeek dan ging het niet lukken. En ik kon het heel rationeel zien!
Onze relatie zou niet lukken als er dingen niet ernstig gingen veranderen. En dat was niet heel waarschijnlijk, dus toen heb ik er een punt achter gezet.
En dat was heel raar. Maar ik voelde me er wel goed onder. Het was een verstandig besluit.
En het gekke is, ik heb me er alleen nog maar heel goed over gevoeld. Ik heb geen pijn gehad en liefdesverdriet. En ik heb het ook niet weg gestopt. Tuurlijk is het vervelend dat het uit is, tuurlijk  mis je het hebben van een relatie, en elkaar. Maar ik kon het aan.
Ik ben sterker dan ik had gedacht. Er is gewoon een last van mijn schouders gevallen. Ik ben na dat het uit is, helemaal opgebloeit.
Het gaat weer heel goed tussen mij en mijn ouders en we kunnen het overal over hebben. En dat voelt goed, om zo met mijn ouders te kunnen praten. Dat voelt gewoon heel fijn. Ik wou dat ik dat eerder had kunnen ontdekken.
Ook gaat het met mijn gevoel heel goed. Ik leef weer op en heb zin om dingen te gaan doen. Ik heb mij van de week ingeschreven voor een schilderscursus. Gewoon omdat ik daar zin in had, omdat ik me weer wil ontwikkelen. Ik hoop dat ik er nog bij in kan:)
En ik ben gewoon zo veranderd in de afgelopen weken. Ik ben echt de kracht in mijzelf aan het ontdekken. Ik merk hoe sterk ik kan zijn.
Ik ben weer vrolijk en spreek me weer uit. Ik ben weer aanwezig in de groep. Ook mijn mentor viel het op hoe veel ik veranderd ben. Hoe goed het met mij gaat.
Dus ik heb ook zelf besloten niet meer mijn medicijnen te slikken. En ja misschien is dat onverantwoord, maar het gaat heel goed. En ik geloof dat ik zelf zo sterk in mijn schoenen kan staan.

Ik zit me echt te verwonderen hoe mijn hele leven zo om heeft kunnen keren in een paar weken.
En ik dank God er voor, het is duidelijk dat Hij bezig is in mijn leven. Ik ben ontzettend dankbaar. Want ik merk dat ik ook weer dichter bij Hem ga leven, en dat is fijn.
En daardoor zie ik weer zoveel mooie dingen.

Ik ben weer actiever in de studentenvereniging en daar ontmoet ik een hoop mooie mensen. Ik heb weer lekker contact daar. En spreek zelfs stiekem al een beetje af met iemand. Nog niets romantisch hoor;) dat is wel heel snel. Maar we kunnen gewoon leuk kletsen samen, en het voelt goed om met iemand te kunnen praten waarmee ik zoveel gelijk heb.
Daarnaast merk ik weer dat ik intresse ga tonen in mannen, en zij in mij. Wat een goed teken is want nou kom ik mijn "mannen zijn kut" fase een beetje te over. Het is even een paar weken mannen zijn kut geweest, met veel drinken samen met mijn huisgenootjes. Maar nu is het vooral leuk. En spannend, ik ben heel benieuwd wat de toekomst mij te bieden heeft.

Sowieso wil ik wel graag weten, wat er van mij gaat komen, en wat mijn opdracht is, hier zo in dit leven.
Maar ik merk dat ik dat meer ga ontdekken. Mijn huisgenootje heeft het niet zo makkelijk, en ik merk dat ik er echt voor haar mag zijn, dat ik voor haar mag bidden en naar haar mag luisteren.
Ik merk dat ik weer zo sterk ben dat ik naar mensen kan luisteren, en ze adviezen kan geven zonder dat ik daar zelf wakker over hoef te liggen. En dat voelt fijn om er weer zo voor mensen te zijn.

Ik merk sowieso dat ik weer meer naar mensen toe trek. Nu ik weer alleen ben, heb ik niemand meer om rekening mee te moeten houden (niet dat het slecht was hoor) En kan ik weer mijn volledige aandacht aan sommige mensen geven. Kan ik weer meer af spreken. En mensen gewoon het geschenk van de tijd geven. Iets wat mijn opdracht voor deze week is.
We zijn bij navigators weer met een kring bezig en elke kring krijgen we een opdracht, en deze week moet ik iemand het geschenk van de tijd geven. Dat is zo zeldzaam in deze tijd, en daarom is het ook heel waardevol. Dus ik hoop dat ik iemand kan vinden die mijn tijd heel hard nodig heeft, of die het kan waarderen. Maar dat gaat vast wel lukken:)

Ik hou jullie op de hoogte van alle ontwikkelingen. Ik hoop tot snel!  

Hallo lieverds, 

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik geschreven heb. En veel is gebeurt. De tijd gaat voorbij en zo komen en gaan de gebeurtenissen ook. 

Ik zit nu even in een moment van tegenslag, wat best wel vervelend is. Het stelt vooral mijzelf teleur. Ik had gehoopt dat ik sterker was. Ik ben opnieuw in een depressie gevallen, en daar baal ik gewoon van. Ik ben sinds een paar weken weer met medicijnen begonnen en dat lijkt wel aardig goed te werken. Alles stabiliseert weer. Maar des al niettemin baal ik er gewoon van. Ik wou gewoon dat ik sterker was. En ik er sterker in kon staan. 
Het gaat allemaal niet zo lekker tussen mij, mijn vriend en mijn ouders. Ik blijf er heel erg tussenin hangen. En ik en mijn vriend hebben het er best wel moeilijk mee dat mijn ouders onze relatie verdrietig vinden. Beiden kunnen we er weinig mee. En het put ons uit.
En nu zitten we gewoon op een cruciaal punt waar we moeten kiezen wat we moeten doen, of we samen door moeten gaan of dat we er een punt achter moeten zetten. En dat is best wel moeilijk. We hebben nu al 2 jaar een relatie, en dat wil ik gewoon niet kapot zien gaan. Ik hou van hem, maar het is wel een chaos in mijn hoofd. Het is gewoon zo moeilijk geweest deze afgelopen 2 jaar, en ik weet niet of houden van dan nog genoeg is. We hebben altijd moeten vechten voor ons, en de energie is gewoon op. 
Misschien wil ik wel te graag, voor iets wat niet kan. Maar ik wil het gewoon, ik hou van hem, en wil oud met hem worden.
Maar het is natuurlijk niet goed als we altijd zullen moeten vechten, er moet ook ruimte zijn om te kunnen rusten en genieten van elkaar. En die momenten zijn gewoon zo zeldzaam geweest de afgelopen 2 jaar.
Misschien is het wel op… Maar ik hoop het niet.
Ik hoop gewoon heel erg op een oplossing, dat het goed komt.

Het is zo verwarrend dat ik niet meer weet wat ik moet. Moet ik kiezen voor ons, en nog harder vechten, voor ons 2? Of moet ik het laten, en het uit maken? Want ik ben bang dat ik dat helemaal niet trek, en dat is misschien egoistisch. Maar het is gewoon wel goed tussen ons 2, tenminste vanuit mij gekeken, maar misschien droom ik wel teveel. Ik wil gewoon iets moois voor ons 2. Misschien moet ik hem ook wel laten gaan omdat het beter is voor hem. Maar misschien ook wel weer niet. En dan krijgen mijn ouders helemaal hun gelijk. Dan is het hun gelukt dan zijn wij kapot. En dat wil ik niet.
Het lijkt gewoon dat alle wegen pijn en verdriet brengen, en dat wat ik wil, gewoon een mooie en goede relatie, bijna een droom zijn, terwijl ik dat zo graag wil. Dat ik weet dat ik dat wel kan hebben. En dat hij de persoon is met wie ik oud wil worden. En het is gewoon zo frustrerend dat dat mij niet lukt.

Ik wou dat ik gewoon kon slapen en dat het morgen goed was, dat de wereld leuk was, en dat ik wist wat ik moest. Dat wij weer goed waren. Dat alles goed was.

Ik wil gewoon weten wat ik moet, zowel in mijn relatie als met mijn leven. Ik weet echt niet meer welke kant ik op moet. Ik lijk wel verdwaald in het leven. Alles loopt even fout. Mijn relatie zit in een crisis, ik ben mezelf kwijt, en ik weet niet meer wat ik in mijn opleiding wil, welke kant ik op wil.
Ik wil gewoon een tijdje leuke dingen gaan doen, ontdekken wat ik nou wil gaan doen als ik groot ben.

En ik zou gewoon graag een paar dagen niksen, een paar dagen in bed liggen en slapen, en lezen, thee drinken en tekenen en schilderen. Dat ik gewoon een beetje tot rust kom, zowel lichamelijk als geestelijk.

Maar als ik dan thuis ben, dan kom ik tot niks, dan doe ik de dingen die moeten in plaats van de dingen die ik leuk vind.

Ik wil mij gewoon voornemen om leuke dingen te doen, om met vrienden af te spreken. Om te schilderen, en te leven in een droomwereld. Of in ieder geval iets wat er op lijkt. Ik wil gewoon genieten van alles om mij heen. Dankbaar zijn voor wat ik heb. Genieten van mijn vriend. Gewoon genieten omdat het kan. Gewoon blij zijn voor ons.

Blij zoals het een paar weken is geweest, hoe we onbezorgd gelukkig zijn geweest. Om ons nieuwe bed, omdat we samen waren. Dat we gewoon konden lachen, en kietelen. En kusjes geven. En koken, en blij zijn dat we samen waren. Omdat we van elkaar hielden. En dat wil ik zo graag terug.

Maar misschien is alles wel anders… misschien moet ik wel door.. Maar wat ik wil is gelukkig zijn, met mijn vriend, met alles. Genieten van elk moment. Dat nastreven wat lijkt te beginnen.
Ik begin mij wel beter te voelen op mijn medicijnen en ik wil die stijgende lijn volhouden. Ik wil sterker zijn. Ik wil geloven dat het goed komt.  

Ik heb het wel eens dat God zomaar ineens in mijn leven binnen komt dringen. En dat ik weer totaal op mijn plaats wordt gezet. En daar wou ik het dan ook over hebben. 

Ik heb zonet een geweldig film gekeken, Letters to God. Dit gaat over een jongetje met kanker dat verschillende brieven aan God schrijft. Deze blijven bij de postbode en deze besluit ze te gaan lezen. En eigenlijk zijn het gebeden van een kleine jongen met kanker, die niet bang is voor wat komen gaat maar meer wil zorgen voor de buurt om hem heen. Dat zijn moeder weer meer gaat lachen, dat zijn vriendinnetje weer een goede vriend vindt etc. 
Volledig oprecht. Het doet je helemaal beseffen waarom er in de bijbel wordt geschreven dat je moet geloven als een kind. 
Ik heb met tranen in mijn ogen zitten kijken naar deze film. Naar een kleine jongen die zo sterk was, die niet bang was voor de dood. Maar die hoopte dat iedereen over God zou horen. Die zich niet druk maakte over het feit dat iemand hem pestte maar zich druk maakte dat diegene God nog niet had gevonden. Het was een prachtig inspirerende film. En als ik het goed heb gedaan zit de trailer ook bij dit bericht in. Ik raad zeker aan om hem te gaan kijken. 
Ook vooral als je ziet hoe God in die omgeving werkt. Het is dan wel een film (wellis waar gebaseerd op een echt verhaal) Maar naar mijn idee laat het perfect zien hoe God aan het werk gaat in levens van mensen. 

God spreekt, ook vandaag nog. Al moet je het wel kunnen zien. Gister nog zat ik behoorlijk in de knoop met mijzelf. Ik wist niet meer wat ik moest. Het was ondertussen half 4 's nachts en ik kon niet slapen. 
En toen herinnerde ik mij dat ik nog niet had gelezen uit mijn bijbels dagboek. 
Ik was zo druk geweest met mij rottig voelen en schrijven dat ik er niet aan had gedacht om te lezen. Ik besloot het toch nog te doen. En daar stonden woorden die precies waren bedoelt voor mijn situatie. Dit stond er: 

 DE OPLOSSING VOOR VERMOEIDHEID VAN DE ZIEL

'Mijn juk is zacht en mijn last is licht' (Matt. 11:30)

Jezus zegt dat Hij de oplossing is voor vermoeidheid van de ziel.
Ga naar Hem. Wees eerlijk tegen Hem. Beken de zielsgeheimen waar je nooit mee af hebt gerekend. Hij weet al welke dat zijn. Hij wacht slechts tot je Hem om hulp vraagt. 
Ga verder. Je zult blij zijn dat je het hebt gedaan. En mensen uit je naaste omgeving zullen er ook blij mee zijn. 

Dat was hetgeen waar ik nog niet bezig mee was geweest. Ik had alles voor mijzelf gehouden. Ik had van mijn hart een moordkuil gemaakt. Ik moest het kwijt. En ik begreep meteen dat God mij vroeg om alles te vertellen. Om het letterlijk aan de voet van het kruis te leggen en het daar ook te laten. Dit was een keiharde maar duidelijke les. Ik moest naar Hem toe met alles waar ik mij voor schaamde en de dingen die ik niet los wou laten. 
Het volgende half uur werd heftig met huilen en bidden. Maar ik was zo blij om bij God te zijn. Om te weten dat Hij echt luisterde. Dat hij het van harte van mij over wou nemen. Dat hij de last van mijn schouder wou nemen. Nou moest ik het alleen nog maar toe staan. 
Gister heb ik mijn best gedaan met bidden. Er is nog een eind te gaan omdat ik sommige dingen nog niet los kan laten. Maar ik heb er voor gebeden. Ik heb mijn Vader gevraagd om ze te nemen. En mij helpen ze los te laten.

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk

Elke zondag lees ik trouw de geheimen op postsecret. 

En elke zondag kom ik wel weer een geheim tegen dat me raakt. Waar ik mij in herken. Of wat mij gewoon echt aanspreekt. 
Ik heb in de jaren dat ik postsecret lees geleerd dat mensen zoveel geheimen bij zich dragen die heel hun leven in beslag kunnen nemen. En ik denk dat dat het is wat mij toch elke zondag weer de geheimen doet lezen. Ik herken me er in. 
Ik herken dat ook ik geheimen met mij mee draag. Dat ik ook dingen mee neem in mijn leven waarvan ik niet graag wil dat de rest van de wereld ze weet. 
Of bepaald mensen niet weten. En eigenlijk is dat natuurlijk niet goed. We zouden mensen soms zoveel verder kunnen helpen door onze geheimen openlijk te vertellen. 

En wat zou het ons zelf een last schelen. Wat zou het een last van mijn schouders halen als ik met iedereen openlijk zou kunnen praten. Dat ik niet hoef te denken aan taboes. Of wat mensen wel en niet van je willen horen. Dat je er gewoon voor uit kunt komen wat je vind zonder erdoor veroordeeld te worden. 
Dat ieder mens ruimte krijgt om zijn of haar geheimen te delen. 

Ik heb hier vandaag ook een geheim van postsecret voor jullie herpost. Er stond een reactie onder. Deze is in een email naar postsecret gestuurd. En dat deed mij dus zo beseffen wat wij kunnen doen voor anderen en voor onszelf door eerlijk te zijn. Hier de reactie: "As a psychiatric nurse, I struggled for months about whether to wear short-sleeved shirts or risk exposure of my past cutting… Most people stare…but last week I had a patient tentatively reach out and touch my scars. She looked at me and said, "I thought I was the only one." I think it helped me more than it helped her."

En dan denk ik wat zou ik kunnen bereiken door mijn verhaal te vertellen? Door te kunnen vertellen hoe ik er door ben gekomen?
Wat zou het mooi zijn om mensen door mij verhaal te kunnen helpen. En tijd geleden had ik het er over met de Praeses van mijn studentenvereniging over. Het was een avond over persoonlijke verhalen en het was de bedoeling dat er koppels zouden worden gemaakt, met mensen die je wat minder goed kende en dat je dan elkaar je verhaal zou doen. En zo hebben wij een wandeling door leeuwarden gemaakt. En heb ik met hem gesproken over mijn verleden, over mijn verhaal, hoe ik er door heen ben gekomen en er sterker van ben geworden. En op dat moment zei hij, je moet hier wat mee doen, je kunt hier mensen verder mee helpen met jou verhaal. En dat zette me toen al aan het denken. Maar nu kwam ik dit geheim tegen en dacht ik weer aan dat gesprek. Misschien is het ook wel een teken dat ik er wat mee moet doen. 

Ik ben benieuwd of er een gelegenheid voor mij is. Of ik dit daadwerkelijk invulling zou kunnen geven. Het zou ontzettend gaaf zijn. Zou dat de weg zijn die ik moet bewandelen in dit leven? 
Ik ben de laatste tijd veel bezig met de gaven en talenten die ik van God heb gekregen. Ik ben bezig om te ontdekken wat Gods plan is met mij in deze wereld. En misschien is dit het wel. Ik ga er voor bidden, en vragen of dit de weg is. Een nieuwe weg. 

Hallo lieve lezers,

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik ook maar iets geblogt heb. En daar zijn wel duizende excuses voor. Maar het gaat er om dat ik er nu weer ben. Natuurlijk vind ik het voor mijzelf wel even belangrijk om iets te vertellen over de afgelopen tijd. 
Het is er gewoon vaak niet makkelijker op geworden. Het gezeur met mijn ouders over mijn vriend is er nog steeds. We komen geen stap dichterbij elkaar. Als ik en mijn vriend een stap in hun richting proberen te doen, gaan zij weer 3 stappen achteruit. Daarom hebben wij een paar week geleden een brief geschreven met wat wij vonden. En hier is kennis van genomen door mijn ouders. Het zou nu dus even over moeten zijn met het gezeur. En in principe is het ook wel zo, want ze hebben het er met mij niet over. 
Maar het heeft wel zijn diepe sporen achter gelaten. Dit, waar mijn ouders wonen is mijn thuis niet meer. 
Mijn thuis is op mijn studentenkamer of bij mijn vriend. Maar dit, hier is een vreemd huis. Een huis waar ik liever niet ben. Waar ik mij na een dag afvraag wat ik hier uberhaupt nog doe. En dat is natuurlijk niet normaal. 

Voor de rest ben ik heel veel bezig geweest met school. Het is ontzettend druk geweest. Wat het soms moeilijk maakte om er nog doorheen te komen. Ik zie soms door de bomen het bos niet meer. 

Ik vind het even lastig, er zijn nog zoveel dingen te vertellen, maar de vermoeidheid overheerst. Binnen kort meer. 

Liefs,   

Na een tijdje is het weer eens hoog tijd om te gaan bloggen. Het is een aardige tijd geleden. Maar zo af en toe zijn er weer momenten waarop het echt weer eens nodig is.
Vandaag ben ik dus jarig, ik ben 19 jaar jong geworden. Opzich gezien alles een hele prestatie. Maar ook wel mooi. Het is nu echt tijd om alles achter mij te gaan laten.
Nu is de dag om opnieuw te beginnen. Om echt door te gaan met wat ik leuk en goed vind.
Natuurlijk blijven er dingen de niet zomaar weg gaan. Er blijven dingen die stom zijn en niet leuk. Maar daar moet ik ook gewoon mee leren leven.
Maar ik wil ook gaan letten op de dingen die wel goed gaan. Die wel leuk zijn. Mijn leven moet gewoon in het teken gaan staan van leuke dingen.
Ik merk dat ik voor mijzelf gewoon leuke dingen nodig heb. Ik heb dingen nodig om naar uit te kijken.
Ik heb mijn rust nodig, ik moet mijn grenzen kennen. Dat alles maakt voor mij dat ik een goed leven kan hebben.
En gelukkig zijn er dat soort dingen. Er zijn leuke dingen om naar uit te kijken.
Er zijn genoeg leuke dingen om het slechte te doen vergeten of minder erg te maken.
Ik denk dat ik gewoon wel kan zeggen dat alles ooit wel goed komt.
Ookal lijkt het soms helemaal niet te werken, er moet een plan zijn. Er zijn altijd genoeg andere manieren om het te laten werken. Als het op één manier niet werkt dan vast wel op een andere.
Hopelijk tot snel. Ik zal ook weer eens proberen wat vaker te bloggen.

Het is weer een tijdje geleden dat ik iets geschreven heb. Ik had ergens gewoon geen behoefte om te schrijven. Maar nu wel weer.
Er is eigenlijk nog niet schrikbarend veel veranderd. Ik blijf zo mijn goede en mijn slechte momenten hebben. De ene dag heb ik een goeie dag de andere een slechte. Het is gewoon iets wat blijft schommelen.
En op dit moment lijkt het allemaal even tegen te zitten. Ik weet al een jaar dat ik fibromyalgie heb. En daar moet ik gewoon mee leren leven. Het is een soort van reuma. Maar ze weten geen oorzaak en er is niet veel bekend over echt werkende behandeling. Wel heb ik er veel last van. En zeker de afgelopen week heb ik gewoon last van veel pijn. En ik vind het moeilijk om daar mee om te gaan. Ik vind het lastig dat ik zo jong ben en dat ik niet alles kan doen wat ik wil. En ook gewoon het feit dat ik mijn goede en slechte dagen zal hebben maar dat het niet over gaat. (dit omdat het chronisch is)
Maar het maakt het wel frustrerend dat ik soms gewoon dagen niet naar school kan omdat ik niet een hele dag rechtop kan zitten. En het maakt het gewoon lastig.
Het liefst zou ik het voor de hele wereld verborgen houden. Gewoon dat ik mijn ding kan doen zonder dat mensen moeilijk doen of zich zorgen maken. Maar als ik echt word belemmerd dan moet ik het wel zeggen. Want ik kan niet zonder reden wegblijven.
Het maakt het allemaal gewoon weer even wat lastiger omdat ik weer tegen grenzen aanloop. En nu zijn het grenzen die mij echt in heel veel dingen beletten.
Nou ja, hopelijk gaat het morgen beter.